Over mij

Yvonne Anita Sloetjes e/v Diersen

Zolang ik me kan herinneren, begreep ik de wereld om me heen niet altijd. Op foto’s van vroeger zie ik een ongelukkig meisje. Ik kon niet begrijpen waarom mensen met elkaar omgingen zoals ze deden en elkaar soms zoveel pijn konden doen. Ik voelde me anders en leerde al vroeg om me aan te passen. Ik keek goed naar anderen, leerde hoe mensen met elkaar omgingen en hoe ik daarin mee kon bewegen.

Maar hoe beter ik me leerde aanpassen, hoe verder ik van mezelf verwijderd raakte. En ergens diep vanbinnen bleef het verlangen naar iets anders: naar verbinding. Met mezelf, met het leven en met iets wat groter is dan ikzelf.

Er zijn momenten geweest waarop ik die verbinding heel sterk heb ervaren. Eerst noemde ik dat God, later ben ik het het Grote Mysterie gaan noemen. Maar lange tijd overheerste vooral het gevoel van niet verbonden zijn. 

Terug naar mijn centrum

Paardrijden was altijd een grote hobby van mij. Toen er nieuwe mensen bij ons in de buurt kwamen wonen die ook paardreden, ontdekte ik Centered Riding. Een heel andere manier van paardrijden dan ik gewend was: rijden vanuit je eigen centrum.

Om dit te leren, moest ik opnieuw contact maken met mijn lichaam. Voelen waar mijn eigen centrum was en vanuit die plek contact maken met mijn paard. Er ging een nieuwe wereld voor me open.

Ik leerde dat werkelijk contact met een ander begint bij het contact met jezelf. En juist door mijn lichaam weer te leren voelen, vond ik ook opnieuw een verbinding met het grotere geheel. Ik ben haar nog steeds dankbaar voor wat ze mij daarin heeft geleerd.

Mijn eigen weg

Jaren later werd ik opnieuw opgeslokt door het dagelijks leven en de zorg voor mijn gezin. Na de geboorte van ons tweede kindje liep ik vast en kreeg ik een lichte postnatale depressie. Ik wist niet meer goed wie ik was en voelde opnieuw dat diepe verlangen naar verbinding met mezelf en met het leven.

Mijn zoektocht begon opnieuw.

Door verschillende therapieën, opleidingen en ontmoetingen ben ik stap voor stap dichter bij mezelf gekomen. Iedere ervaring heeft iets toegevoegd en mij geholpen om steeds meer te voelen wie ik werkelijk ben. Humor is daarbij altijd een belangrijk onderdeel van mij gebleven. 😉

De Hawaiiaanse wijsheid, Ho’oponopono en de sjamanistische manier van kijken naar het leven hebben mij diep geraakt. Vooral de eenvoud en tegelijkertijd de diepte van onvoorwaardelijke liefde, vergeving, verantwoordelijkheid en verbinding spreken mij aan.

Waar ik nu sta

Alles wat ik heb geleerd en ervaren, neem ik mee in mijn werk. Niet vanuit de overtuiging dat ik alle antwoorden heb, maar juist vanuit het vertrouwen dat veel antwoorden al in onszelf aanwezig zijn.

Ik neem je daarom graag mee op jouw eigen ontdekkingsreis. Naar de wijsheid van je lichaam, naar wat er onder de oppervlakte leeft en naar de plek waar je weer verbinding kunt ervaren met jezelf.

Om te ontdekken dat je niet hoeft te worden wie je denkt dat je moet zijn.

Je mag steeds meer thuiskomen bij wie je werkelijk bent.

En misschien is dat uiteindelijk wel waar mijn eigen reis mij naartoe heeft gebracht: leren dat de verbinding waar ik zo lang naar zocht, niet buiten mij lag.

Ze was er al die tijd al.